To podstawowy parametr, od którego powinniśmy rozpocząć wybieranie monitora. Rozpiętość wielkości jest duża, od niewielkich monitorów 17-calowych do dużych 30-calowych. Wśród nich znajdują się zarówno modele wyposażone w tradycyjne ekrany o proporcjach obrazu 4:3 lub 3:2, jak i panoramiczne o proporcjach 16:9 oraz 16:10.

W większości nowych monitorów, o przekątnej obrazu większej niż 17 cali stosuje się ekrany panoramiczne. Są one wygodniejsze w użyciu, choćby z tego względu, że ludzkie oko w naturalny sposób obejmuje szeroki kąt widzenia. Poza tym zarówno filmy, jak i coraz więcej gier komputerowych powstaje w formacie panoramicznym.

Panoramiczne ekrany mają swoje zalety również w biurach. Dają np. możliwość otwierania dwóch okien edytora tekstu lub przeglądarki internetowej obok siebie.

Parametrem, który jest zależny od wielkości ekranu jest jego rozdzielczość. Im większy monitor, tym większa powinna być rozdzielczość, aby duże obrazy posiadały jak najlepszą jakość.

Każdy monitor posiada tzw. rozdzielczość maksymalną (czytaj zalecaną), której warto używać. Zmniejszając ją, pogarszamy znacznie jakość wyświetlanego obrazu. Powiększenie rozdzielczości nie jest właściwie możliwe.

Dostępne są rozdzielczości od 1024 x 768 i 1280 x 1024 pikseli w przypadku monitorów 17-calowych, poprzez 1440 x 900 oraz 1680 x 1050 pikseli dla modeli z przedziału od 19 do 22 cali, aż do 2650 x 1600 pikseli w przypadku monitorów 30-calowych. Parametry tych ostatnich przewyższają nawet rozdzielczości uzyskiwane w telewizorach Full HD, i pozwalają na komfortową pracę na wielkim ekranie, z zachowaniem szczegółów i doskonałym odwzorowaniem kolorów.

Im większa rozdzielczość ekranu, tym więcej szczegółów jesteśmy w stanie zobaczyć, a nasz wzrok mniej się męczy.

Jakość wyświetlanego na ekranie obrazu zależy w dużym stopniu od rodzaju matrycy, jaka została użyta. Na rynku dominują obecnie dwie technologie, w których produkowane są matryce ekranów.

• TN (Twisted Nematic) to najpopularniejszy i najtańszy rodzaj matryc na rynku. Charakteryzują się przeciętnym odwzorowaniem barw (wyświetlają około 262 tysięcy kolorów, imitując resztę) i stosunkowo wąskimi kątami widzenia. Posiadają jednak najszybszy czas reakcji. Monitory wyposażone w tą matrycę są uniwersalne. Nadają się zarówno do biur, jak i w zastosowaniach multimedialnych i grach.
• MVA (Multi Domain Vertical Alignment) oraz zbliżona do niej technologia PVA charakteryzują się doskonałym odwzorowaniem barw, a także bardzo szerokimi kątami widzenia, sięgającymi nawet 178 stopni. Ponadto ze względu na specyficzną budowę wypalone piksele są dużo mniej widoczne na ekranie niż w przypadku matryc TN. Ich mankamentem jest długi czas reakcji matrycy. Są też droższe w produkcji niż matryce TN, co powoduje, że nadają się raczej do zastosowań profesjonalnych, np. w studiach graficznych, gdzie istnieje potrzeba wiernego odwzorowania kolorów.

Dostępne są również monitory z matrycami IPS oraz S-IPS (In-Plane Switching oraz Super In-Plane Switching) o parametrach zbliżonych do matryc MVA, ale ich dużą wadą jest bardzo długi czas reakcji, sięgający nawet 50 ms.

Parametrem, który ma znaczny wpływ na odwzorowanie kolorów jest kontrast obrazu. Określa się nim stosunek natężenia światła w elementach o maksymalnej i minimalnej jasności np. różnica między czernią a bielą na wyświetlanym obrazie. Informacja o kontraście podawana jest w stosunku liczbowym, np. 900:1. Im wyższa wartość tym parametry wyświetlania obrazu są lepsze.

Na jakość wyświetlanego obrazu ruchomego największy wpływ ma czas reakcji matrycy, którego wartość podawana jest w milisekundach [ms]. Najszybsze matryce (wg zapewnień producentów) osiągają czaszy reakcji rzędu 2 ms. Takie osiągi pozwalają płynne oglądanie filmów, czy granie w gry, bez tzw. efektu smużenia, czyli pikseli, które są widoczne jeszcze przez jakiś czas na ekranie po teoretycznej zmianie koloru. W przypadku monitorów w czasem reakcji matrycy poniżej 8 ms, efekt smużenia praktycznie nie występuje.

Dla komfortu pracy i wierności wyświetlanych kolorów niezbędne są odpowiednie kąty widzenia. W przypadku matryc MVA i PVA dochodzą one do 178 stopni, dzięki czemu obraz, nawet przy dużym kącie oglądania, nie traci na jakości. Popularne matryce TN są pod tym względem gorsze, a ich rzeczywiste kąty widzenia dochodzą do 60-80 stopni. Jeśli staramy patrzyć na ekran pod większym kątem w poziomie, okazuje się, że obraz znacznie ciemnieje i staje się praktycznie nieczytelny.

Rozpatrując różne warianty zakupu monitora, warto zastanowić się jakim złączem chcemy go podłączyć do komputera.

Standardowym złączem montowanym przeważnie w tańszych monitorach jest D-Sub. Obraz przesyłany przez nie z komputera jest w postaci analogowej i przy niewielkiej rozdzielczości i wielkości ekranu jest ono w zupełności wystarczające.

Jeśli decydujemy się na zakup większego modelu monitora, sprawdźmy czy oferuje złącze DVI. Oferuje ono przesyłanie sygnału cyfrowego, zdecydowanie lepszej jakości i mocniejszego niż w przypadku D-Sub. Oczywiście do prawidłowego działania niezbędna jest też karta graficzna, wyposażona w cyfrowe złącze DVI.

Niektóre monitory wyposaża się również w dodatkowe złącza USB w postaci hubów, dzięki czemu nie musimy wykorzystywać ich wszystkich w komputerze, a także mamy łatwiejszy dostęp np. do podłączonego dysku przenośnego czy aparatu fotograficznego. Aby korzystać z takiego złącza musimy wpierw połączyć monitor z komputerem oddzielnym kablem USB.

Dźwięk z monitora

Gdy zależy nam na oszczędności miejsca na biurku, a nie potrzebujemy dźwięku doskonałej jakości, warto zastanowić się nad monitorem wyposażonym w zintegrowane głośniczki. Najczęściej montowane w dolnej części monitora, posiadają niewielką moc, rzędu 1 do 3 Watów. Sygnał dźwiękowy doprowadzany jest za pomocą kabla zakończonego wtyczką typu mini-jack, podłączaną do wyjścia audio w karcie dźwiękowej komputera.

Niestety kupując monitor LCD musimy liczyć się z tym, że istnieje możliwość wystąpienia w nim nieaktywnych lub uszkodzonych pikseli (tzw. błędnych pikseli). Wada ta może istnieć od nowości monitora lub pojawić się już podczas użytkowania.

Uszkodzony lub nieaktywny piksel to taki, który świeci w nieodpowiedni do sygnału sposób lub nie świeci w ogóle. Maksymalna ilość uszkodzonych punktów dla konkretnych wyświetlaczy LCD jest ściśle określona za pomocą normy ISO 13406-2. Określa ona dokładnie typ i dopuszczalną liczbę uszkodzonych pikseli na jeden milion pikseli, w każdej klasie ekranów osobno.

• Typ1 - całkowicie biały piksel
• Typ2 - całkowicie czarny piksel
• Typ3 - sub-piksel (czerwony, niebieski, zielony lub brak jakiegokolwiek koloru)

W klasie I ekranów nie ma prawa występować żaden błędny piksel. Są to zazwyczaj monitory z najwyższej półki cenowej. W klasie II mogą już wystąpić po dwa piksele typu 1 i 2 oraz pięć typu 3. Klasa III i IV są już dużo mniej restrykcyjne i w rezultacie występujące w nich błędne piksele możemy liczyć w dziesiątki, a nawet setki.

W gwarancji producenta powinna być zawarta informacja na temat klasy ekranu. To daje pojęcie, po ilu błędnych pikselach będziemy mogli składać reklamację.